Mornin’
Brat Summer is klaar, alles is demure en ik ben alvast een bedrijfje begonnen dat Fatbike helmpjes gaat verkopen. Toch altijd lekker dat de overheid het najaar fris en fruitig begint met wat nieuwe protocollen en regeltjes.
Regels die ze ook wel mogen instellen voor Nederlanders die op vakantie gaan. Zit je een halve dag, met voetbalkantine catering, ingeblikt in de lucht om ergens op een zonnig strand te genieten van rust en het ontwapenende geluid van de golvende zee, om opeens het gebulder van één of andere gozer uit Etten-Leur je trommelvlies te laten penetreren.
Rikkert-Jan. Die de dag ervoor nog gewoon gezeik op kantoor had met zijn manager over het niet bijvullen van de zeepdispenser en nu lekker “tussen de locals” wil zitten in het buitenland. En uiteraard niet doorheeft dat sommige mensen hem kunnen verstaan als hij in het Nederlands uitbundig staat op te scheppen tegen zijn reisgenoten.
Want Rikkert-Jan is zo’n type die een ketting draagt met een langwerpige hoektand eraan. Eentje van een jachtluipaard, eigenhandig uit de mond getrokken met een nijptang, in de Serengeti, nadat hij ‘t dier met z’n blote vuisten knock-out heeft geslagen. Zo’n man die je wijs wil maken dat hij met alleen een elastiek en een blokje kaas binnen vier minuten een forel kan vangen en ‘m rauw doormidden bijt.
Verhalen die hij natuurlijk vertelt wanneer hij zo’n kameelkleurige korte broek met zakken aan de zij draagt, waar dan een halve kilo aan voorgedraaide Javaanse Jongens in zit, net als een Zwitsers zakmes met zestien manieren om een blik bockworsten open te trekken. Lekker back to basics.
Tenminste, dat is wat meneer je wil doen geloven. Maar ondertussen is hij data-analist bij C&A, rijdt hij rond in een Toyota Aygo Hybrid, is zijn dreumes van twee de profielfoto van zijn Whatsapp, loopt hij op afgetrapte Veja’s -de karbonkel onder de sneakers- en bestaat zijn lunch elke dag uit een biologisch brioche broodje dat gemarineerd is in het gepekelde zuur van een Nepalees dwerg-varkentje dat tien jaar lang alleen peruviaans gras heeft gegeten.
Meneer staat ook op maandagochtend vol trots z’n wekelijkse presentatie te geven aan het managementteam, en maakt structureel elke keer weer opnieuw de opmerking: “Goh, ik weet dat we als kledingbedrijf niet aan dresscodes doen, maar we hebben er vandaag toch gewoon weer een white party van gemaakt hè?” En het -inderdaad vrij homogene- team zich dan collectief afvraagt wat erger is: Het saaie verhaal van Rikkert-Jan of een Harry Potter luisterboeken-marathon, ingesproken door Kim Feenstra.
Nee, er moeten echt regels komen voor dit soort mensen, wanneer ze op vakantie gaan. Dat we die anderhalve Corona-meter weer voor ze invoeren. Een goed protocol maken om te voorkomen dat mijn vakantie van “slechts” vier weken verstoord kan worden door de indianenverhalen van mensen als Rikkert-Jan.
Misschien wel het type protocol waar Dopebwoy aan gewerkt heeft. Die heeft ondertussen genoeg tracks over vakanties gemaakt, dat hij een Lonely Planet album ermee kan samenstellen. En geheel volgens protocol, ga je het nieuwe hoofdstuk van zijn versie van ‘Ik Vertrek’ komende week extra vaak horen op FunX. Want ‘Protocol’, zijn single met SRNO en Jonna Fraser, is de nieuwe DiXte.
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.