Mornin’
Ik drink zelf nog liever een urn vol ruwe olie, maar de rest van de wereld lijkt te hebben besloten dat koffie daadwerkelijk lekker is. Met als gevolg dat minstens de helft van de stad waar ik woon bestaat uit koffietentjes. En soortgelijke etablissementen waar je voor dertien euro een plakje wortelcake kan kopen, gemaakt met Sahara-zand en Noord-Namibische Nootmuskaat. Van die locaties die eruitzien alsof ze zijn ontworpen door een blinde Zweedse keramiekkunstenaar, maar dan met het budget van een failliete Ikea.
En soms neem ik dus, met frisse tegenzin, in zo’n tentje plaats. Natuurlijk om dan ordinair een kop thee te drinken, ook stil protest is protest.
Hoewel het in die tentjes nooit stil is. Laatst ook niet. Was nog geen minuut binnen of ik werd ongevraagd onderdeel van, waarschijnlijk, een date. De namen heb ik niet gehoord, maar ik noem ze voor het gemak maar even Phileine en Floris. Allebei net verhuisd uit een gehucht in de buurt van de Duitse grens en nu neergestreken in De Pijp. Waar ze “via-via” echt voor een prikkie een “topappartement” hebben gefixt. Althans, Phileine dan. Die vertelde hoe haar studio van 43 vierkante meter ideaal was voor wijntjes met de meiden en ze óók nog ruimte had voor zowel haar moodboard als manifestatie-muur. Floris had ’t iets minder getroffen en zat samen met drie huisgenoten te vechten om ruimte in de keukenkastjes.
Een ander gevecht vond er ondertussen plaats achter de bar, waar twee van die gasten in corduroy broeken, ongestreken linnen shirt en vilten hoedjes, koffie stonden te brouwen. Ze waren bezig met het maken van twee flat whites en dat was ook precies hoe ze er zelf uitzagen.
Maar goed, die date dus. Floris was net terug van twee weken Dolomieten en vertelde trots dat z’n schoenen helemaal eraf waren na het trotseren van al die heuvels. Daarom had hij die ochtend snel een nieuw paartje Salomons gescoord. Voor de niet-kenner: Dat zijn sneakers in de vorm van een Lego-steen, met een soort ventiel aan je veters en zulke felle kleuren dat zelfs Mark Zuckerberg kan zien dat ze licht geven in het donker. Hij had die trip nodig om zijn hoofd te legen. Want Floris doet iets met “storytelling voor duurzame merken” (lees: tiktoks schieten over pasta gemaakt van venkel) en moest echt even detoxen. Phileine vond die schoenen “echt bij hem passen”, wat op meer manieren valt te interpreteren dan het Nederlandse weerbericht. Maar gezien het feit dat ze zelf op Adidas Samba’s liep die eruit zagen alsof ze gemaakt waren van modder, was het vast een compliment.
Naast wat scrollen op hun telefoons, opmerken dat de havermelk die werd geschonken wat flauw van smaak was, en het verschil in kwaliteit van ALO en Lululemon leggings analyseren, kwam er niet veel meer uit ze. En dus was de koffiedate na een kleine veertig minuten wel klaar. En zij ook met elkaar, leek het. Er werd nog wel een verplichte “dit moeten we vaker doen” over de tafel geslingerd en leunend tegen hun Swapfietsen kwam er nog een ongemakkelijke kus uit, maar iets zegt me dat dit ook gelijk hun laatste zoen ooit was en er precies geen tweede date gaat komen.
Maar als ze -verveeld swipend in hun tochtende kubus van 1800 euro per maand- toch de behoefte voelen om terug te denken aan dit moment, kunnen ze komende week terecht bij FunX, waar ze aan hun afscheid herinnerd worden door Broederliefde. Die brengen vandaag alweer hun negende album uit, met daarop een track die je extra vaak gaat horen: Want ‘Allerlaatste Kus’ is de nieuwe DiXte.
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.