Er zijn zo’n acht miljard mensen op aarde, en ja, vooruit, die zijn allemaal natuurlijk ergens een beetje uniek. Maar in principe kunnen we al die kauwende CO2 machines indelen in twee categorieën: mensen die wakker worden zonder of mét rugpijn.
Die laatste groep krijgt ook meteen herinneringen bij woorden als MSN, ICQ, Limewire, WinAMP, Startpagina.nl, Hyves en PP2G. Dingen die je alleen kon gebruiken wanneer je ouders niet urenlang met je oudtante aan de (letterlijk fysieke) lijn hingen om de laatste familieroddels te bespreken, en je dus de controle had over je krakende ISDN-modem. De tijd waarin je op zaterdagavond een film wilde kijken en niet zomaar je tv aan kon zetten om iets te kiezen. Maar waar je daadwerkelijk naar de videotheek moest, in de hoop dat niet alle vijf de dvd’s van ‘Save The Last Dance’ al uitgeleend waren.
En toch had dat ook wel weer iets, het feit dat niet alles zomaar binnen handbereik was. Dat de keuzes soms beperkt waren. Dat je niet meteen wist wat er aan de andere kant van de wereld gebeurde. En dat je ergens van kon genieten, zonder het te hoeven delen online. Je hobby was gewoon je hobby, en geen gateway naar meer likes.
Aan de andere kant zorgt een altijd verbonden wereld wél ervoor dat een jongen uit Italie in Nederland komt wonen en daar een track maakt met een zanger uit Colombia en Dancehall artiest uit Jamaica. Dat zijn dan weer dingen waar ik wél van houd. Zelfs als m’n rug op een doordeweekse ochtend duidelijk laat merken dat ik niet veel meer dan m’n nek ritmisch mee kan bewegen om niet te lijken op die tenenkrommende laatste scene uit ‘Save The Last Dance’.
Het bewegen laat ik maar aan jou over wanneer je komende week FunX aan zet. Waar Kybba zichzelf voor het eerst de DiXte mag noemen. Samen met J Balvin en Rytikal. En daar kan je maar één ding op zeggen: ‘I Love It’
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.