Ik weet niet of je ooit een voetbalwedstrijd bij een lokale club hebt meegemaakt, maar in principe geldt daar maar één regel: De beste spelers staan áltijd aan de zijkant. Tenminste, ze geloven diep van binnen oprecht dat ze ooit de allerbeste hadden kunnen worden, maar zo op een rij zijn ze vooral de polder-persiflage van Green Day’s ‘Boulevard of Broken Dreams’. Dit gaat natuurlijk over het delicate zijlijn-ecosysteem van voetbalouders.
Met de verschillende types die daar staan, kan je in principe een compleet team vormen. Zo is er altijd minstens één vader die constant mee staat te coachen: “Leg ‘m breed!”, “Laat je man niet lopen!”, “Meeverdedigen!”. Die zit ook elke zondagmiddag naar z’n tv te schreeuwen als hij PEC Zwolle kijkt en denkt ook daar dat z’n live-commentaar enige vorm van impact heeft. En afgezien van een kind dat over zes jaar z’n eigen ouders haat, heeft het bar weinig effect.
Die is trouwens minder erg dan de ouder die niet per se staat te schreeuwen, maar meteen na afloop het veld op sluipt, z’n kind in de nek pakt en direct een Interland-waardig vragenvuur start: “Waarom schoot je die bal niet?”, “Je weet toch wel dat je positie moet kiezen in de diepte?”, “Waarom zit er geen spelintelligentie in je voetenwerk?”. Om ook nog even langs te scheidsrechter te dartelen (vaak de terreinknecht van de lokale VV die vijf uur eerder nog de witte lijnen aan het trekken was op het veld) en toch ook daar even z’n gram te halen: “Kom op scheids, die bal in de dertiende minuut, dat was toch gewoon hands!”. Maar blijven roepen dat de arbitrage het team van zijn kind heeft benadeeld, niet wetende dat hij zelf de enige persoon op het veld is die ervoor zorgt dat alles nadelig uitpakt voor het succes van zijn kroost.
Succes dat door sommige ouders juist nét iets te veel wordt gevierd. Elke bal-aanname, zelfs eentje die met de punt van de schoen in de naastgelegen sloot terechtkomt, wordt gevierd als een golden goal en gefilmd alsof het ooit in een Videoland-docu terecht gaat komen over hoe de kleine Pelle vanuit de krochten van Trutjeshoek (dit dorp bestaat echt btw) zich naar de Premier League wist te dribbelen. Maar de tegenpool van deze ouder, dat is misschien wel het ergste soort. Die nét iets te sociale vaders die vooral zichzelf de hele ochtend horen praten, het graag hebben over de nieuwe velgen op hun Opel Vectra en niks van de wedstrijd meekrijgen. Dat ze soms een “Papa, zag je m’n goal?” horen en dat papa niet veel meer heeft gezien dan het decolleté van de overbuurvrouw die sinds zeven maanden weer alleen is en nu staat te swipen op Parship.
Het is uiteindelijk gewoon een soort samenleving in het klein, waarbij iedereen een rol speelt die het beste bij die persoon past. In dit geval een figurantenrol. Want de beste stuurlui staan aan wal en de beste spelers langs de zijlijn.
Dat geldt niet voor artiesten, die staan vaak vol in de spotlight. Centraal in het middelpunt van de aandacht. En die aandacht wordt komende week gedeeld door Diquenza, Langa, Priceless en Equalz met hun single ‘Zijkant’, want dat is de nieuwe Dixte.
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.
“Kleine Pelle vanuit de krochten van Trutjeshoek”
Ik weet niet of je ooit een voetbalwedstrijd bij een lokale club hebt meegemaakt, maar in principe geldt daar maar één regel: De beste spelers staan áltijd aan de zijkant. Tenminste, ze geloven diep van binnen oprecht dat ze ooit de allerbeste hadden kunnen worden, maar zo op een rij zijn ze vooral de polder-persiflage van Green Day’s ‘Boulevard of Broken Dreams’. Dit gaat natuurlijk over het delicate zijlijn-ecosysteem van voetbalouders.
Met de verschillende types die daar staan, kan je in principe een compleet team vormen. Zo is er altijd minstens één vader die constant mee staat te coachen: “Leg ‘m breed!”, “Laat je man niet lopen!”, “Meeverdedigen!”. Die zit ook elke zondagmiddag naar z’n tv te schreeuwen als hij PEC Zwolle kijkt en denkt ook daar dat z’n live-commentaar enige vorm van impact heeft. En afgezien van een kind dat over zes jaar z’n eigen ouders haat, heeft het bar weinig effect.
Die is trouwens minder erg dan de ouder die niet per se staat te schreeuwen, maar meteen na afloop het veld op sluipt, z’n kind in de nek pakt en direct een Interland-waardig vragenvuur start: “Waarom schoot je die bal niet?”, “Je weet toch wel dat je positie moet kiezen in de diepte?”, “Waarom zit er geen spelintelligentie in je voetenwerk?”. Om ook nog even langs te scheidsrechter te dartelen (vaak de terreinknecht van de lokale VV die vijf uur eerder nog de witte lijnen aan het trekken was op het veld) en toch ook daar even z’n gram te halen: “Kom op scheids, die bal in de dertiende minuut, dat was toch gewoon hands!”. Maar blijven roepen dat de arbitrage het team van zijn kind heeft benadeeld, niet wetende dat hij zelf de enige persoon op het veld is die ervoor zorgt dat alles nadelig uitpakt voor het succes van zijn kroost.
Succes dat door sommige ouders juist nét iets te veel wordt gevierd. Elke bal-aanname, zelfs eentje die met de punt van de schoen in de naastgelegen sloot terechtkomt, wordt gevierd als een golden goal en gefilmd alsof het ooit in een Videoland-docu terecht gaat komen over hoe de kleine Pelle vanuit de krochten van Trutjeshoek (dit dorp bestaat echt btw) zich naar de Premier League wist te dribbelen. Maar de tegenpool van deze ouder, dat is misschien wel het ergste soort. Die nét iets te sociale vaders die vooral zichzelf de hele ochtend horen praten, het graag hebben over de nieuwe velgen op hun Opel Vectra en niks van de wedstrijd meekrijgen. Dat ze soms een “Papa, zag je m’n goal?” horen en dat papa niet veel meer heeft gezien dan het decolleté van de overbuurvrouw die sinds zeven maanden weer alleen is en nu staat te swipen op Parship.
Het is uiteindelijk gewoon een soort samenleving in het klein, waarbij iedereen een rol speelt die het beste bij die persoon past. In dit geval een figurantenrol. Want de beste stuurlui staan aan wal en de beste spelers langs de zijlijn.
Dat geldt niet voor artiesten, die staan vaak vol in de spotlight. Centraal in het middelpunt van de aandacht. En die aandacht wordt komende week gedeeld door Diquenza, Langa, Priceless en Equalz met hun single ‘Zijkant’, want dat is de nieuwe Dixte.
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.