Ik ben ontzettend blij met de ontwikkeling van de smartphone en het feit dat ik een volledige werkdag succesvol kan afronden door letterlijk alleen m’n duimen te draaien. Maar tegelijkertijd kan ik ook niet ontkennen dat we allemaal emotioneel gegijzeld zijn door dit rechthoekige stuk metaal. Het leven was een stuk simpeler toen je telefoon een batterij had die drie weken meeging, een woord typen een kwartier kon duren vanwege je T9 toetsenbord en WAP nog een manier was om heel traag te kunnen browsen en geen categorie op xHamster.
Het kantelpunt van onze versnelde doomscroll dystopie was voor mijn gevoel trouwens in 2006. Het jaar dat Facebook openbaar werd voor iedereen. Of ja, voor de mensen die een invite wisten te regelen. Facebook was bijna een soort geheim VIP genootschap waar je écht bij wilde horen. Als je eenmaal die invite te pakken had, moest je gelijk een profiel aanmaken, de beste foto van jezelf uploaden, en de hele dag het handjevol mensen die ook al toegang hadden poken.
Het is bijna niet voor te stellen, maar Facebook was ooit vooruitstrevend, innoverend en relevant. Maar dat is in twintig jaar vakkundig gesloopt, waardoor je nu in een digitale woestijn bent aangekomen waar iedereen schreeuwt, ruzie heeft met een oom -die hij al vijf jaar niet gesproken heeft- over de prijs van petroleum, en meningen over meningen vormt. Laten we ook vooral de opa’s en oma’s niet vergeten die op je verjaardag gifs van twee bij twee meter vinden en op je feed draperen alsof het een authentieke Picasso is. En het feit dat alle profielfoto’s nu zijn gewijzigd in snapshots van mensen hun baby’s, die erbij zitten alsof ze een emmer Olvarit hebben gebruikt als regendouche.
En toch had Facebook twintig jaar geleden blijkbaar iets magisch, waardoor we allemaal onderdeel ervan wilden zijn. Het werd een verslaving die ergens tussen een verliefdheid en het Stockholm-syndroom in zat. Want voor veel mensen was Facebook in 2006 hun grote liefde. En voor Amerikanen eigenlijk al in 2004, die verkochten toen al hun ziel aan het bedrijf dat tegenwoordig vernoemd is naar een GTST karakter.
Het was ook het jaar dat Usher erg druk was met andere dingen dan een social media pagina aanmaken. Hij was met name erg druk met Alicia Keys. En dan vooral door de enorme hit die ze in dat jaar scoorden. Een hit die meer dan twintig jaar later een nieuwe vorm aanneemt dankzij Dior en Kaya Imani. Hoe die vorm klinkt, dat hoor je volgende week extra vaak op FunX, want hun single ‘My Boo’ is de nieuwe DiXte.
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.