Je hoort mensen weleens zeggen dat het leven een spel is. Ik vraag me dan gelijk af welk spel iemand dan bedoeld. De politici in Den Haag zijn volgens mij groot fan van Stratego. Prins Bernard Jr. lijkt me wel iemand die niet zonder Monopoly kan. Op de gemiddelde werkvloer is het dagelijks tijd voor Cluedo en ben je op zoek naar iemand die eindelijk eens ergens verantwoordelijkheid voor neemt. En in de Nederlandse slaapkamer spelen ze vooral 30 Seconds.
Maar eindstand is het leven vooral een eeuwigdurende sessie van Cards Against Humanity.
Alles wat we doen is tegenwoordig een vorm van Gamification geworden. Dat heeft niks te maken met Pride, maar alles met de menselijke spanningsboog en ons doorontwikkelde gebrek om langer dan tien seconden ergens aandacht voor te hebben. Waardoor we net als een roedel puppies de hele dag achter de volgende beloning aan rennen. We zijn collectief gedegradeerd tot NPC’s in een freemium-game. Compleet met badges, upgrades en push-notifications die passief-agressief checken of je “nog steeds gemotiveerd bent”. Nee Duolingo, Ik ben vooral moe.
Want je stappen moet je tellen, je slaap moet je meten, en de streak om je calorieën in te voeren mag je niet doorbreken. Zelfs m’n tandenborstel geeft complimenten als ik langer dan twee minuten sta te poetsen. En het ergste is dus dat we dit allemaal vrijwillig zijn gaan toestaan én gewoon meespelen. Lekker je leven optimaliseren dankzij 46 apps die met de subtiliteit van Gordon suggereren dat je het beter zou kunnen doen.
Dus is het leven écht een spel? Zou kunnen, maar dan wél een potje Uno waarbij je elke beurt zo’n plus-vier kaart trekt.
Misschien is dat de reden dat Dior en Kans niet houden van spelletjes spelen. En ja: van die laatste is het licht ironisch gezien z’n naam. Maar samen hebben ze komende week wel de playlist van FunX uitgespeeld. Als je tussen alle uithalen van Mariah Carey en Bianca Ryan even toe bent aan muziek die niks met wit poeder te maken heeft -doel uiteraard op sneeuw en poedersuiker, jij heiden- dan kan je gewoon terecht bij FunX. Waar je Dior en Kans extra vaak hoort met hun single ’No Games’, want dat is de nieuwe DiXte.
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.