Ik ben er nog nooit fysiek geweest, maar heb ’t idee dat ik dankzij een hele stapel games prima een tourguide zou kunnen spelen in de Japanse buurt Shibuya. Ook Ghostwire Tokyo speelt zich hier af, maar nu met veel zwevende zielen, schoolmeisjes zonder hoofd, vliegende katten én heel veel Shiba’s. Helaas had de game van de rest ook wel iets meer mogen hebben.
Want Ghostwire: Tokyo is een heel sterk concept: De sfeer is heerlijk creepy, de vijanden bizar en de krachten waarmee je aan de slag gaat creatief. Maar het concept vertalen naar een net zo sterke uitvoering is niet helemaal gelukt. Alsof je een concert van Metallica luistert, maar dan ingespeeld door The Muppets.
Er zijn maar vijf story-missies. Slechts drie powers. Een stuk of tien verschillende vijanden die je constant tegenkomt. Er was genoeg content voor een geweldige game van acht uur. Maar in plaats daarvan ben je nu een kleine veertig uur bezig en ondanks dat de powers leuk blijven en de game er goed uitziet, ga je toch halverwege nadenken over je dagelijkse boodschappen, plannen voor het weekend én de zin van het leven.
Even terug naar die vijf story-missions. Waarvan er eigenlijk maar twee echt grote chapters zijn met écht diverse objectives. De rest is meer een intro en epiloog. Waarbij de makers dachten “oh ja, wacht, we moeten ook nog een einde verzinnen he?”. Die missies zijn niet slecht. Het verhaal is best intrigerend en met een prima conclusie, maar het wordt rommeliger verteld dan iemand die nu nog probeert uit te leggen waarom Zwarte Piet niet verbannen zou moeten worden.
Maar in het kort: Je speelt Akito. Die in een dodelijk motorongeluk belandt, net op ‘t moment dat heel Tokyo verandert in een spookstad. (Maak de woordgrap maar) Hij wordt echter gered door KK, een ‘spirit detective’ die meer dubbele agenda’s heeft dan Mark Rutte en ergens tussen 240 duizend (I kid you not) spirits verzamelen en je motor fixen, is er ook nog iets met je zus, je overleden ouders en de ex-collega’s van KK. Eindstand: Het verhaal bevat meer los zand dan de Sahara.
Dus als je dat een beetje loslaat (als zand, zeg maar), dan is er echt een leuke game te vinden in Ghostwire: Tokyo. Lukt dat niet, dan wens ik je heel veel sterkte en een persoonlijk die voor tachtig procent bestaat uit geduld.
Belangrijkste vraag: Hoe lastig is de platinum?
Heb je wel eens dingen te doen in je leven? Gewoon, eten, slapen, werken? Dan ga je dit niet per se heel leuk vinden. De platinum is niet moeilijk. Maar test je geduld harder dan wachten tot je de loterij wint. Na twaalf uur ben je bij de credits. Na veertig uur heb je de Platinum. En een hoop uit te leggen aan jezelf.
Nee, op zich is het zoeken van de spirits wel geinig, ook na het verhaal. En de extra charms die je krijgt helpen behoorlijk. Maar er is echt té weinig game om die veertig uur te verantwoorden. Alsof je naar een Spider-Man film gaat waar je zeventig minuten kijkt naar Peter Parker die in een atelier een pak aan het naaien is, en wanneer hij het pakt aantrekt, de aftiteling begint. Net zo incompleet als een driekwartsbroek.