Op zich denk ik dat iedereen het concept van Sifu ondertussen wel kent. Je moet wraak nemen, en hoe vaker je daarin faalt, des te sneller je oud wordt. Om het wat praktischer maken: Deze review is zo laat, dat je sinds de release van de game en het lezen van deze alinea, alweer tien jaar verder bent.
Maar dat is Sifu in het kort: Een vijfkoppig collectief van mensen die vooral praten met hun handen, is verantwoordelijk voor de dood van je vader. En je gaat wraak nemen. In essentie ben je er dan qua verhaal. Er zitten nog wel wat kleine nuances in en je kan een beetje Cluedo spelen met de collectibles die je verzamelt tijdens de levels, maar in de kern komt het erop neer dat je een touringcar vol met agressieve mannen en vrouwen tegen de vlakte werkt.
Dat gebeurt dan weer wel op een Oscar-waardige stijlvolle manier, met veel flair en fancy slo-mo’s.
Maar waarom nu pas die review? Sowieso zat m’n Februari vol met genieten van Horizon en mezelf frustreren aan Elden Ring. En de fysieke versie van de game kwam pas een paar weken geleden uit. Inclusief steelbook én easy mode. En dat laatste, is wel een life saver.
Ik speel games om mezelf te entertainen, niet om DualSense controllers te moeten aanschaffen. Sifu is een geweldige game, maar taaier dan drie dagen oud brood. En aangezien m’n laatste pak slaag stamt uit de tijd dat ik nog minderjarig was, hoefde ik die herinnering niet per se dertig keer per uur op te halen.
Dus de easy mode is een hele prima manier om de game te leren kennen én ervan te genieten, zonder te denken dat je weer bij je ouders woont en slippers moet ontwijken als een ninja. De vijf chapters van de game werken op een toffe manier, door gaandeweg dingen te unlocken (met die collectibles) waardoor je shortcuts krijgt en levels een stuk korter kan maken. Zodat je sneller een pak rammel tijdens je bossfight krijgt.
Sifu is wat dat betreft genadeloos en block en parry is in principe noodzakelijk om ook maar een beetje vooruitgang te boeken. Maar als je dat eenmaal een beetje doorhebt, gaat ’t gelukkig allemaal wel soepeler. Of je zet de game op easy natuurlijk…
Welke difficulty je ook pakt: De game is het sowieso waard om te spelen.
Belangrijkste vraag: Hoe lastig is de platinum?
Ja, als je de game normaal speelt dan ga je huilen, vloeken en na een maand toch twijfelen over die easy mode. Maar als je de game op easy zet en een weekje doorknokt, heb je er een shiny platinum. En geloof me, ondanks easy mode voelde deze trofee echt niet minder lekker.