Je hebt van die mensen die wel eens roepen dat hun leven “een film is”. En dan de illusie hebben dat het meer lijkt op ‘James Bond’ dan ‘Het Zakmes’. Maar in plaats van vluchten voor dino’s, bergen beklimmen zonder zuurstoftank en met een pincet een gat graven in een cel, is het leven vooral een ellenlange Quentin Tarantino film: Oneindig veel praten, en uiteindelijk ga je dood.
Al die andere films zijn vaak echt even een ontsnapping uit de realiteit. Anders kan ik niet verklaren waarom ze altijd mensen van middelbare leeftijd tieners laten spelen op scholen. Vijanden met wapens altijd slechter mikken dan Raymond van Barneveld voor een dartbord. En waarom iedere auto bij ook maar de kleinste aanraking met een ander voertuig lijkt te transformeren in een nucleaire explosie.
En dan hebben we ’t nog niet eens gehad over de hacker die met twintig seconden rammen op z’n laptop elk bedrijf kan platleggen, een bril opzetten er blijkbaar voor zorgt dat niemand je meer herkent en dat regen schijnbaar een emotie op zich is, want zodra je druppels in een scène ziet, weet je dat er een relatie stuk gaat lopen. En over lopen gesproken, dat hoeft niemand ooit in een film, want er is áltijd parkeerplek recht voor de exacte locatie waar ze moeten zijn. Dat laatste is het enige waarvan ik zou willen dat de uitspraak “life imitates art” ook echt waar was.
De filmreeks van Frenna daarentegen is er eentje die wél echt lijkt te kloppen en enorm succesvol aan het worden is. De afgelopen twee jaar wist hij met een ‘summer blockbuster’ ervoor te zorgen dat iedereen onderdeel van zijn films en vooral de soundtrack ervan wilde zijn. En ondanks een aangekondigde pauze lijkt het erop dat hij dit jaar zijn trilogie gaat voltooien. Hoe die gaat klinken, kan je komende week regelmatig horen op FunX, want zijn nieuwe single ’STARLIFE’ is de DiXte.
Ik werk bij FunX. Elke week communiceer ik daar welke nieuwe muziek we gaan draaien. Dat had gekund in een simpele, korte, mail. Maar dat is uiteraard niet wat ik doe.