Heb je net een game zitten spelen waarbij je een klein kind door een land heen moest taxiën, komt er nog geen maand later weer eentje uit met een kind als sidekick. Maar gelukkig is deze iets volwassener én daadwerkelijk nuttig.
Vier jaar na de eerste God of War game met een goed verhaal, is er eindelijk het vervolg: Ragnarök. Het is een beetje voorspelbaar, maar ja: Dit is één van de beste games van 2022.
Nou, nu we dat de wereld in hebben geholpen, is ’t misschien tijd om een beetje uit te leggen waarom dat dan zo is. Ben de beroerdste niet, dus ga een poging wagen. Maar het is de combinatie van het verhaal, de graphics en de gameplay. Duh. Natuurlijk had je dit zelf ook wel kunnen bedenken. Maar geef me een momentje.
De eerste God of War trilogie (en alle games eromheen) was prima. Maar qua verhaal kwam ’t niet heel veel verder dan “Kratos is boos en iedereen moet dood”. Wat op zich effectief is, maar nou niet zorgt voor een game die de geschiedenisboeken in gaat vanwege het ijzersterke verhaal.
En dat was misschien wel de grootste verbetering van God of War uit 2018: Opeens was er diepgang, emotie en een cast van karakters waar je gehecht aan raakte. En dat is ook nu weer zó goed gelukt. Tussen het einde van de wereld door, zijn er zoveel kleine persoonlijke verhaallijnen die allemaal enorm veel impact hebben en indruk maken.
De game uit 2018 was heel simpel samengevat “vader en zoon leren verdriet verwerken” en dit deel is het beste te omschrijven als “wanneer moet je als ouder je kind loslaten”. Het antwoord zal niet zijn “boven een klif”, maar gaandeweg de game kom je erachter wat het juiste moment is voor Kratos. En het feit dat je dus emotioneel gehecht raakt aan een man die zes games lang niks anders deed dan massamoorden plegen, is echt een prestatie.
Niet dat Ragnarök een hele vredelievende game is geworden. Je bent in de tussentijd nog steeds negenduizend ijszombies, draken en trollen (ze zijn er weer) aan het slachten met je Blades en bijl. Zie het als een middel om te komen waar het verhaal je heen wil brengen. Maar net als in de vorige game is ook dat deel van de game praktisch perfect gedaan: Elke keer wanneer je controller weer even trilt nadat de bijl terugvliegt in je handen moet je stiekem inwendig grinniken.
Maar je zal merken dat eigenlijk iedereen in de game op een eigen manier bezig is met verlies en afscheid. En dat dit op een hele subtiele, mooie, wijze verteld wordt. Niet dat ’t alleen maar drama is, je kan genoeg humor in de game vinden. En natuurlijk is Mimir weer één van de hoofdredenen (ba dum tss) hiervoor.
Het verhaal, hoe de game eruit ziet én hoe de game speelt (60 fps is een zegen) zorgen ervoor dat Ragnarök minstens net zo goed is als het eerste deel. Natuurlijk, de verrassing van de eerste game is er een beetje vanaf, maar het vertrouwde gevoel is juist ook wel lekker. Alsof je na een paar jaar herenigd wordt met een stel vrienden en het meteen weer voelt alsof jullie elkaar amper een dag niet hebben gesproken.
Dat alles minder ‘nieuw’ aanvoelt, zorgt er wel voor dat je een beetje meer gaat letten op dingen die in een derde deel wel wat opgefrist mogen worden. Zo voelt de wereld af en toe bedenkelijk klein doordat je niet overal heen kan. Er is vaak maar één route, of je nou wil of niet. Kratos is soms vreselijk traag, zeker in arena gevechten met meerdere vijanden. En nadat je klaar bent met het verhaal is de wereld leger dan je banksaldo na Black Friday.
Maar in het grotere geheel zijn dat hele kleine issues. Die eigenlijk alleen maar opvallen omdat de rest van de game juist zo goed is. God of War: Ragnarök is geen heruitvinding zoals het eerste deel. Maar misschien wel de perfecte sequel. En sowieso één van de beste sequels van dit jaar.
Belangrijkste vraag: Hoe lastig is de platinum?
Eerlijk? Best wel taai haha. Vooral de Berserkers (de Valkyries van dit deel) hebben echt wel een goed Armour en level 9 wapens nodig. Of de game op ‘Easy Mode’.
Verder is het vooral alles op honderd procent krijgen. Wat leuk is als je een beetje houdt van de kleine puzzels in God of War en als een soort spotter weer zoeken naar de Raven van Odin.
Oh, en als je houdt van not-so-fast travel. Het constant zoeken naar een Portal is vaak nog ingewikkelder dan het vinden van alle collectibles. Maar stiekem blijft de combat zo lekker, dat ’t nooit als een straf voelt om nog even een rondje extra te lopen. Gratis cardio.